Saturday, May 27, 2017

फ़ार काहीच करायला नाही म्हणून समोरच्या समुद्राच्या किना-याने सकाळ, दुपार, संध्याकाळ, रात्री कधीही चालणे ही काही फ़ार चांगली आयडिया नाही. एकतर हा काही कोणत्या निसर्गरम्य पर्यटनस्थळावरचा, निवांत समुद्र किनारा नाही. हा मरिन ड्राइव्ह आहे. कितीही छान असला तरी इथे शहरातला सर्वात वेगवान ट्रॅफ़िक दिवसरात्र चालू असतो, इथल्या प्रोमेनेडवर दिवसातल्या कोणत्याही प्रहरात प्रेमिकांच्या जोड्या, भटके, बेकार, हौशी सगळ्यांची भरपूर गर्दी असते आणि मुख्य म्हणजे हा भर उन्हाळा, मुंबईतला फ़ेमस चिकचिकाट हायेस्ट पिकवर असतानाचा सिझन आहे त्यामुळे असं वेड्यासारखं चालत रहाणं ही तितकीशी भली आयडिया नाही.
हे सगळं डोक्यात असलं तरी लवकरच विसरायला झालं खरं.
सकाळी खूप लवकर आणि रात्री खूप उशिरा चालणंच मला जास्त आवडतय. हे शहर झोपतच नाही त्यामुळे जागं वगैरे व्हायचा प्रश्न नसतो. पण ऐन पहाटेची अपरिहार्य पेंग शहरालाही येतेच. ती उतरायच्या आधी बाहेर पडू शकलो आपण तर मरिन ड्राइव्हवर कल्पनातीत सौंदर्यानुभव येऊ शकतो हे लगेच कळलं.
ओशियानाच्या गल्लीतून बाहेर पडल्यावर पुढे एअर इंडियाच्या कॉर्नरपर्यंत चालणं हे एका फ़टक्यात होतं. मी अजून तिथून आतल्या बाजूच्या रस्त्यांवर, शहराच्या आतमधे शिरले नाहीय. अजून पुढे एनसिपिएपर्यंतही गेले नाहीए. ओशियाना ते एअर इंडियाची बिल्डिंग. बास.
मला सकाळी साडेनऊला स्काइपकॉल असतो. प्रोजेक्ट मिटिंग. ती दीड तास सलग चालते. त्याच्या आत ब्रेकफ़ास्ट, आंघोळ वगैरे आटपून तयार रहायला लागतेच. त्यामुळे सकाळी फ़ार वेळ चालत नाही. एरवी दिवसभर उन्हाचा तडाखा, सूर्याचा उलट दिशेने चालायला लागते. त्यामुळे मग मरिन लाइन्स चौपाटीच्या दिशेने चालते. रात्री जायला हवं सलग एनसिपिएच्या समुद्रापर्यंत.

No comments: